‘Indrukken van verwoeste dorpen in Oekraïne hebben me niet meer losgelaten’

Voor de achtste keer gaat Leander van Gorsel (46) uit Oud-Vossemeer naar Oekraïne. Namens de lokale stichting Metadidomi gaat hij vanaf eind april voedselpakketten en kinderspeelgoed uitdelen. Deze keer gaat ook zijn dochter Liza (19) mee. Bezoeken aan de stad Charkiv en de regio Cherson staan op de planning. 

Dit artikel lees je gratis. Alle artikelen lezen? Neem dan een abonnement.

,,Helaas is het nog nodig om te gaan en dat zal niet zo snel anders zijn”, vertelt Leander. ,,Er gebeurt veel op het wereldtoneel, maar in het land zal niet zo snel iets veranderen. Je kan er moeilijk nú een punt achter zetten. Twintig procent van het grondgebied van Oekraïne is nog steeds bezet.”

Het staat Leander nog helder voor de geest dat hij ruim drie jaar geleden de beelden zag van het begin van de oorlog. Hij hoorde van een lokale hulpactie bij Kees den Boer in Tholen en ging daar heen. Die verwees hem door naar Metadidomi, waar hij in de oude hallen van Van Beek in de Spastraat begon met het sorteren van hulpgoederen. Sindsdien helpt hij mee.

Veel vrijheid

In juli 2022 ging hij voor het eerst naar het oorlogsland. Hij bezocht de dorpen ten noordoosten van Kiev, die door de Russen haast volledig waren verwoest in hun uiteindelijk afgewende opmars. ,,Het is zoveel anders als je het in het echt ziet. Het heeft me niet meer losgelaten.” Sindsdien bezocht hij het land nog eens zes keer. Als zelfstandig IT-ondernemer heeft hij veel vrijheid.

Met zijn dochter Liza gaat hij twee weken weg, de reis begint in Lviv. Daar bezoeken ze het Superhuman Center. Dat is een orthopedische kliniek waar oorlogsslachtoffers protheses krijgen. Bij een vorig bezoek heeft Leander daar contacten gelegd. Via Zjytomyr, de Oekraïense thuisbasis van de stichting Metadidomi, gaan ze verder naar Charkiv. Leander en Liza gaan daar diverse ziekenhuizen bezoeken en pakketjes met speelgoed voor kinderen uitdelen.

Pootgoed 

De tweede week gaan ze met een groep vrijwilligers vanuit Zjytomyr richting de regio Cherson. ,,We bezoeken dan kleine dorpen dichtbij de frontlinie. De verhalen die je daar te horen krijgt, zijn heel bijzonder. Het zijn plekken waar de grote hulporganisaties niet komen.” Eerder dit jaar is in dat gebied zaai- en pootgoed uitgedeeld door Metadidomi. Dat is opgehaald bij Nederlandse telers en handelaren. ,,Op die manier kunnen mensen in hun eigen tuin toch wat groente verbouwen. Dat willen we ook kunnen laten zien aan de bedrijven die hebben gedoneerd.”

Verpleegkundige 

Liza gaat voor het eerst mee. ,,Mijn broer is eerder al gegaan. Van mijn vader en hem hoor ik allerlei verhalen. Je komt met een hele ervaring thuis. Als klein meisje wilde ik al de zorg in. Nu ik in opleiding ben tot verpleegkundige vind ik het extra interessant om ziekenhuizen te bezoeken. Het is mooi om daar te kunnen helpen.”

Meer donaties 

Vrijdagavond heeft hij in het Raedthuys in Sint-Maartensdijk voor familie, kennissen en de Oekraïense bewoners een presentatie gehouden over zijn vorige reizen en die er aan komt. Met die aandacht hoopt Leander dat er ook meer donaties binnenkomen. De stichting Metadidomi merkt dat de aandacht voor het conflict en daarmee ook de giften afnemen. 

Het is mogelijk om de stichting Metadidomi te ondersteunen via deze link: https://www.metadidomi.nl/steun-ons-lvg/

,,Het eerste jaar van de oorlog kwamen er meerdere miljoenen binnen. Het tweede jaar al een miljoen euro minder. Het kost elke keer toch ook zo’n 5 a 6000 euro om te gaan. Je hebt ook hotelovernachtingen en de voedselpakketten kopen we tegenwoordig in Oekraïne. Dan snijdt het mes daar aan twee kanten.” Wat vrienden van Liza waren vrijdagavond ook meegekomen om te luisteren naar haar vader. ,,Het viel me op dat ze totaal geen beeld hadden van hoe het er daar nog aan toe ging. Dat heeft wel indruk gemaakt.”

Nooit echt angst

Leander heeft nooit echt angst gehad. ,,Het luchtalarm gaat veel af, maar daar wen je eigenlijk aan en via bepaalde apps kun je vrij nauwkeurig zien of er daadwerkelijk drones of raketten aankomen. Er kan natuurlijk altijd wat gebeuren en je moet er ook niet lichtzinnig over doen. De stad Charkiv ligt nog dagelijks onder vuur. Ook de kinderen hebben daar elke dag weer mee te maken. Het begint daar voor hen gewoon te worden, maar dat is het nooit. We hopen ze met een tasje met speelgoed even iets anders te kunnen bieden. Als je dan die gezichten ziet, dan is het mooi om te doen.”